HIV I AIDS

Zakażenie HIV oznacza, że w organizmie człowieka znajduje się wirus nabytego niedoboru (upośledzenia) odporności. Wirus mnoży się i niszczy układ odpornościowy zakażonej osoby, który po pewnym czasie przestaje chronić organizm przed chorobami. Zakażenie HIV nie daje charakterystycznych objawów. Jeśli nie zrobi się testu diagnostycznego można nawet przez 10-12 lat nie wiedzieć o tym, że uległo się zakażeniu. Osoba, która nie wie, że żyje z HIV, może zachorować na AIDS. Może też zakażać innych.

 

Nieleczone zakażenie HIV prowadzi do rozwoju AIDS, czyli zespołu nabytego niedoboru (upośledzenia) odporności. AIDS to końcowy etap NIELECZONEGO zakażenia HIV. To zespół chorób atakujących osoby zakażone HIV. Zaliczamy do niego różne infekcje i typy nowotworów. AIDS występuje po wielu latach trwania infekcji HIV u osób, które o swoim zakażeniu nie wiedzą. Osoby, które wiedzą o swoim zakażeniu objęte są nowoczesną terapią antyretrowirusową, która zapobiega wystąpieniu AIDS. Warto się testować!

 

HIV 1

wirus ludzkiego niedoboru odporności ( ang. human  immunodeficiency virus) .Retrowirus, który został  wyizolowany i rozpoznany jako etiologiczny czynnik AIDS. HIV‐1 zaklasyfikowany jest jako lentiwirus (wirus mogący wchodzić  w fazę  uśpienia, czyli trwania w komórce w postaci prowirusa przez bardzo długi okres – przyp. tłum.) w podgrupie retrowirusów.
Większość  wirusów i wszystkie bakterie, rośliny i zwierzęta mają  kod genetyczny DNA, który jest
przepisywany na RNA w celu budowy specyficznych protein. Natomiast dla retrowirusów (w tym HIV)
charakterystyczne jest to,  że ich materiałem genetycznym jest sam RNA. RNA wirusowe jest
odwrotnie przepisywane na DNA, które następnie jest umieszczane w DNA komórki – gospodarza, co
powoduje, że pozbywa się ona swoich naturalnych funkcji i staje się „fabryką” HIV.

Po wniknięciu do organizmu powoli wyniszcza układ odpornościowy, doprowadzając do rozwoju AIDS. Pierwsze zakażenia odnotowano w roku 1981, w roku 1983 wyizolowano wirusa.  Charakteryzuje się dużą zmiennością i zdolnościami mutacji nawet w obrębie jednego zakażonego. Możliwe drogi zakażenia wirusem to niezabezpieczony stosunek seksualny, używanie tych samych igieł do iniekcji ( wymiana krwi), łożysko lub krew w trakcie porodu oraz karmienie piersią.  Po zakażeniu wirusem organizm wykazuje nieswoiste objawy stanu zapalnego, lub nie daje ich wcale. Jedynym potwierdzeniem zakażenia wirusem HIV jest test.

HIV 2

Wirus blisko spokrewniony z HIV‐1, który również  jest przyczyną  AIDS. Po raz pierwszy został  on wyizolowany w zachodniej Afryce. Zarówno HIV‐1, jak i HIV‐2 są  podobne w swojej strukturze, drogach transmisji i konsekwencjach infekcji oportunistycznych. Różnią się za to występowaniem geograficznym oraz tempem rozwoju zakażenia. W porównaniu do HIV‐1, HIV‐2 znaleziony został pierwotnie w zachodniej Afryce i charakteryzuje się  wolniejszym i mniej poważnym przebiegiem klinicznym jednak jest również bardziej odporna na leczenie antywirusowe.


MODEL WIRUSA HIV.

 

vi8

00016031

 

 


 

REPLIKACJA WIRUSA HIV.

hiv_replikacja

 

1. Wirus przyczepia się:  Białko otoczkowe cząsteczki wirusa wiąże się z receptorami białka CD4 zaatakowanej komórki.

2. Powielanie genów:  Wirus HIV „kopiuje” swój materiał genetyczny.

3.  Replikacja:  Wirus umieszcza powielone geny w DNA zakażonej komórki. Podczas podziału komórka wytwarza składniki HIV.

4.  Uwolnienie:  Składniki wirusa zgromadzone przy ściance komórki tworzą „pąk”, który odrywając się staje się nową cząsteczką HIV.


 


 

SŁOWNICZEK:

 

adherencyjność- Przyjmowanie leków zgodnie z zaleceniami, m.in. o właściwych porach, z posiłkiem lub bez, w zależności od wymagań.

CD4- Cząsteczka na powierzchni niektórych białych krwinek, do której HIV potrafi się przyłączać. Liczba komórek CD4 odzwierciedla stan systemu immunologicznego.

infekcja oportunistyczna- Pewne konkretne infekcje wywołujące choroby u osób z upośledzonym systemem immunologicznym.

lek antyretrowirusowy- Lek działający przeciwko retrowirusom (czyli np. HIV).

lipodystrofia- Zaburzenia organizmu w produkcji, zużyciu i gromadzeniu tkanki tłuszczowej.

niewykrywalna wiremia- Poziom wiremii za niski, by go wykryć za pomocą testu wiremii.

oporność- Lekooporny szczep HIV to taki, na który nie działają jeden lub więcej leków antyretrowirusowych.

schemat terapeutyczny- Kombinacja lekowa i sposób jej przyjmowania.

system immunologiczny- Mechanizmy organizmu zwalczania infekcji i pozbywania się komórek, które niewłaściwie pracują

wiremia- Pomiar ilości wirusa w próbce. Wiremia HIV we krwi jest badana, by sprawdzić, czy leczenie jest skuteczne.