FORUM > INFORMACJE O HIV/AIDS I KOMENTOWANIE WYDARZEŃ

STRES I JEGO WPŁYW NA NASZ ORGANIZM

(1/2) > >>

Eliska:
Zapoznajcie sie z dzialaniem stresu towarzyszacego nam przed testami a czesto i po odebraniu wyniku. Wielu testujacych sie osob jest po ryzykownych zachowaniach i dopuszcza do siebie mysli, ze mogli zakazic sie HIV odbieraja to jako zagrozenie wlasnego zycia.
Prawie wszyscy oczekujacy pisza o objawach, ktore najczesciej sa objawami silnie dzialacego dlugotrwalego niszczacego stresu i przypisuja objawom zakazenia HIV, ktory jest naprawde bardzo grozny dla czlowieka. Dlugotrwaly stres prowadzi do nerwicy.
HIV nie diagnozuje sie przez objawy.


Nie każdy stres działa negatywnie. Znamy stres dobry - mobilizujący pozytywnie do działania.Jest jednak zły stres, który jest reakcją organizmu na zagrożenie, utrudnienie lub niemożność realizacji ważnych celów i zadań człowieka. Ten stan pojawia się w momencie zadziałania bodźca, czyli stresora.

Oto oznaki ostrego stresu:

-pobudzenie emocjonalne,
-wzrost ciśnienia krwi,
-przyspieszenie akcji serca,
-przyspieszenie oddechów,
-suchość w ustach,
-"gęsia skórka",
-wzrost stężenia cukru we krwi.

Objawy te są wywołane przez pobudzające działanie stresorów na wydzielanie hormonów, m.in. adrenaliny, wazopresyny, prolaktyny czy endorfin.


Nie wszyscy tak samo

Często się zdarza, że ta sama sytuacja (stresor) wywoła u jednego człowieka wszystkie oznaki stresu, a druga osoba w ogóle nie zareaguje lub nasilenie stresu będzie mniejsze. Dzieje się tak, ponieważ to nie sama sytuacja wywołuje stres, ale osobowość człowieka nadaje jej znaczenie - pozytywne lub negatywne.
Bardziej podatne na stres są osoby niecierpliwe, wrogo nastawione do otoczenia, agresywne, żyjące w pośpiechu, nadmienie rywalizujące, dążące do celu za wszelką cenę. Natomiast u osób o przeciwnych cechach (cierpliwych, pokojowo nastawionym, żyjących bez pośpiechu, skłonnych do współpracy, zmierzających do celu bez walki) rzadziej dochodzi do nasilenia stresu.

STRES DŁUGOTRWAŁY

Powstaje on pod wpływem nasilonego stresora czy stresorów lub gdy działają one w długim czasie. Może prowadzić do rozregulowania organizmu.

Długotrwały stres może wywołać negatywne skutki zdrowotne, takie jak:

-choroby serca,
-chorobę niedokrwienną,
-zawał,
-zaburzenie rytmu serca,
-nadciśnienie tętnicze,
-chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy,
-wysoki poziom cholesterolu we krwi,
-nerwice,
-bezsenność,
-obniżenie odporności,
-zaburzenia miesiączkowania,
-zaburzenia erekcji.

Gdy poczujemy napięcie mięśni na skroniach, zauważymy przyspieszony oddech, obleje nas zimny pot czy mamy problemy z zasypianiem, zastosujmy sposoby podane obok. Wspomagająco działają łagodne środki uspokajające, np. herbatka z melisy, kozłka lekarskiego czy chmielu zwyczajnego, a także gotowe ziołowe leki - Neospasmina, Nerwosol, Kalms.
Można też uzupełnić dietę produktami bogatymi w magnez: pestkami dyni, kakao, kiełkami pszenicy, ziarnem soi, kaszą gryczaną, fasolą, czekoladą, orzechami. Niedobór tego
pierwiastka wpływa bowiem ujemnie na układ nerwowy. Można też przyjmować preparaty
magnezowe dostępne w aptece bez recepty, często połączone z witaminą B6.

Dwa główne systemy biologiczne biorące udział w reakcji stresowej to układ współczulny i oś podwzgórze-przysadka-nadnercza (oś HPA). Układ współczulny zostaje aktywowany już w
pierwszych chwilach po zadziałaniu stresora i odpowiada za tzw. reakcję walki lub ucieczki.
Pobudza on nadnercza do wydzielania adrenaliny i noradrenaliny i wywołuje takie skutki jak rozszerzenie źrenic, przyspieszenie tętna i oddechu,przyspieszenie akcji serca.Oś HPA zostaje aktywowana dopiero po minutach lub godzinach od zadziałania stresora. Podwzgórze wydziela hormon kortykoliberynę (CRH), który pobudza przysadkę do wydzielania hormonu kortykotropiny (ACTH). ACTH z kolei, pobudza korę nadnerczy do wydzielania glukokortykoidów, z których u ludzi w największych ilościach występuje kortyzol. Oś HPA działa na zasadzie ujemnego sprzężenia zwrotnego - glukokortykoidy hamują aktywność
podwzgórza i przysadki.
Ważną rolę w biologicznym mechanizmie stresu pełni też miejsce sinawe, znajdujące się w pniu mózgu. Ma ono połaczenia z podwzgórzem, przez które aktywuje oś HPA, która również aktywuje miejsce sinawe, co powoduje rozwój reakcji stresowej. Miejsce sinawe odpowiada też za wzmacnianie zachowań lękowych poprzez pobudzanie ciała migdałowatego i hamowanie aktywności kory przedczołowej. Pełni też rolę w wzmacnianiu czujności i selektywności uwagi dzięki umiarkowanej aktywacji szlaków noradrenergicznych.
Istotną rolę w stresie pełni też ciało migdałowate. Jest ono odpowiedzialne za rozpoznawanie stresora i przypisywanie mu znaczenia emocjonalnego. Nadmierna aktywacja ciała migdałowatego prowadzi do zahamowania czynności hipokampu, pełniącego bardzo ważną funkcję w pamięci. Hipokamp bierze również udział w hamowaniu reakcji stresowej, dzięki hamowaniu wydzielania kortykoliberyny przez podwzgórze.
W reakcji stresowej ma udział również układ serotoninergiczny i układ dopaminergiczny.

Stres w powszechnym odbiorze jest uważany za zjawisko szkodliwe. W rzeczywistości działanie niepożądane przynosi jedynie stres zbyt silny (przekraczający indywidualne możliwości adaptacyjne jednostki) lub zbyt długotrwały. Stres umiarkowany zwiększa możliwości radzenia sobie z wymaganiami adaptacyjnymi otoczenia, dzięki czemu umożliwia rozwój psychiczny.
Wielu badaczy zjawiska określa go jako podstawowy czynnik rozwoju.
Stres zbyt długotrwały przyczynia się do rozwoju zaburzeń psychicznych, przede wszystkim takich jak: zaburzenia lękowe (nerwicowe) i depresyjne, stres zbyt silny, traumatyczny stwarza ryzyko PTSD (zespołu stresu pourazowego) oraz w szczególnych przypadkach zaburzeń osobowości.

Fazy stresu

Wg Selye'go stres przebiega w następujących fazach:
Faza alarmowa. Początkowa, alarmowa reakcja zaskoczenia i niepokoju z powodu niedoświadczenia i konfrontacji z nową sytuacja. Wyróżniamy w niej dwie subfazy:
Stadium szoku.
Stadium przeciwdziałania szokowi. Jednostka podejmuje wysiłki obronne.
Faza przystosowania (odporności). Organizm uczy się skutecznie i bez nadmiernych zaburzeń radzić sobie ze stresorem. Jeśli organizm poradzi sobie z trudną sytuacją wszystko wraca do normy. W innym wypadku następuje trzecia faza.
Faza wyczerpania. Stałe pobudzenie całego organizmu (przewlekły stres) prowadzi do wyczerpania zasobów odpornościowych, co może prowadzić do chorób psychosomatycznych. W szczególnych wypadkach prowadzi nawet do śmierci.

Choroba psychosomatyczna jest znaczeniem ogólnie szerokim. Pomimo, iż przyczyn może być wiele, niekiedy znaczenie występowania zaburzeń się zawęża, a innym razem za choroby psychosomatyczne uważa się ogół zaburzeń, których podłożem są przede wszystkim czynniki emocjonalne. W jednym przypadku, zaburzenia pojawiają się wywołane określonym czynnikiem, w innym zaburzenie jest efektem składowego różnych sytuacji występujących w życiu codziennym.

Do chorób psychosomatycznych zalicza się:

-zaburzenia odżywiania (jadłowstręt psychiczny, otyłość)
-choroby układu krążenia
-nadczynność tarczycy
-gościec
-niektóre przypadki nadciśnienia tętniczego
-alergie
-atopowe zapalenie skóry
-wrzodziejące zapalenie jelit
-astmę oskrzelową
-zaburzenia łaknienia (często otyłość)
-migreny
-zaburzenia snu
-moczenie nocne
-uzależnienia

Do najważniejszych czynników w zaburzeniach psychosomatycznych zalicza się długotrwały stres, negatywne emocje występujące przewlekle, konflikty emocjonalne, utrwalone sposoby zachowań oraz zepchnięcie do podświadomości pamięci przebytych urazów. Specjaliści od dawna dostrzegają związek między stresem i przeżyciami człowieka, a stanem jego zdrowia.



ZABURZENIA NERWICOWE

Grupa zaburzeń psychicznych o bardzo rozmaitej symptomatyce, definiowana jako zespoły dysfunkcji narządów, psychogennych zaburzeń emocjonalnych, zakłóceń procesów psychicznych i patologicznych form zachowania występujących w tym samym czasie i powiązanych ze sobą wzajemnie. W obecnie obowiązującej klasyfikacji ICD-10 termin zaburzeń nerwicowych został zastąpiony terminem zaburzeń lękowych. Wiązało się to z reorganizacją kategorii zaburzeń afektywnych

Charakterystyczne jest to, że chory często zdaje sobie sprawę z absurdalności swoich objawów (natręctw, fobii) czy braku podstaw swoich objawów somatycznych, jednakże zmuszony jest do ich powtarzania. Między innymi ta cecha – krytycyzm wobec swoich objawów – różni nerwicę od psychozy.

Błędne koło objawów nerwicowych polega na dodatnim sprzężeniu zwrotnym pomiędzy objawami. Np. lęk wyzwala dodatkowe objawy wegetatywne, które z kolei nasilają lęk, który dodatkowo wzmaga objawy wegetatywne.

zaburzenia wegetatywne – dolegliwości bólowe, zaburzenia snu, zaburzenia łaknienia, zaburzenia seksualne


Nerwice mogą obejmować takie objawy jak:
objawy somatyczne:
-porażenia narządów ruchu lub pewnych ich części,
-brak czucia (anestezja, analgezja) pewnych obszarów skóry, zaburzenia wzroku, słuchu lub nadmierna wrażliwość na bodźce, trudości z oddychaniem, uczucie ciasnoty w klatce piersiowej,
-napięciowy ból głowy, ból żołądka, serca, kręgosłupa, zawroty głowy, drżenie kończyn, kołatanie serca, nagłe uderzenie gorąca
-zespoły objawów charakterystyczne dla niektórych chorób czy stanów fizjologicznych (np.urojona ciąża, zaburzenia mowy, zaburzenia równowagi, napady drgawkowe przypominające padaczkę, itd.)
-zaburzenia funkcjonowania organów wewnętrznych,
-zaburzenia seksualne (np. zaburzenia erekcji, anorgazmia, wytrysk przedwczesny, zaburzenia tożsamości płciowej)

zaburzenia funkcji poznawczych:

-natrętne myślenie,
-natręctwa ruchowe,
-zaburzenia pamięci
-trudności w koncentracji uwagi
-subiektywnie odczuwalne zmiany w percepcji rzeczywistości (np. derealizacja),

zaburzenia emocji:
-fobie – patologiczny lęk przed pewnymi przedmiotami (np. ostrymi narzędziami), zwierzętami (np. pająkami, myszami), sytuacjami (lęk przed otwartą przestrzenią – agorafobia, zamkniętą przestrzenią klaustrofobia, lęk przed autobusami, tłumem, ekspozycją społeczną, wyjazdami)
-lęk wolnopłynący, nieokreślony niepokój
-nagłe napady lęku,
-brak motywacji, apatia,
-zanik zdolności odczuwania przyjemności (anhedonia)
-stan podwyższonego napięcia, poirytowanie
-labilność emocjonalna
-przygnębienie,
-zaburzenia snu, najczęściej bezsenność

Powyższe objawy nie mają podłoża organicznego. Mogą mieć różne nasilenie.

Eliska:
Objawy stresu znakiem ostrzegawczym

Ludzkie reakcje na stres bywają bardzo różne. Niektórzy wyjątkowo dobrze sobie z nim radzą, inni zaś pod jego wpływem stają się jak bomba zegarowa z opóźnionym zapłonem. Wybuchy złości, obniżenie progu cierpliwości, frustracja i wiele innych reakcji psychiki i organizmu to tylko początek… Jeśli je zauważymy w odpowiednim momencie, mamy szansę zapobiec najgorszemu – poważnym chorobom wynikającym z życia w długotrwałym i silnym napięciu nerwowym.
Kiedy jesteśmy narażeni na długotrwały stres organizm zaczynam nam wysyłać sygnały ostrzegawcze, że coś jest nie tak. Można powiedzieć, że jest to taka wiadomość – „Zadbaj o mnie, daj mi odpocząć, zregenerować siły, bo inaczej skończy się to dla ciebie poważniejszymi chorobami”.

Te fizyczne, psychiczne, emocjonalne i behawioralne znaki ostrzegawcze nie powinny być ignorowane. Mówią Ci, że trzeba zwolnić. Wypocząć, nauczyć się technik relaksacyjnych, pomyśleć o zdrowszym sposobie odżywiania, ewentualnie porozmawiać z psychologiem lub terapeutą. Objawy stresu mogą być różne – te najczęściej występujące to:

Fizyczne objawy stresu:

-Zawroty głowy
-Ogólne bóle
-Napięcie mięśni
-Dzwonienie w uszach
-Spocone dłonie
-Zmęczenie, wyczerpanie
-Drżenie
-Zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała
-Rozstrój żołądka
-Biegunka lub zaparcia
-Nudności, zawroty głowy
-Ból w klatce piersiowej, szybkie bicie serca
-Brak popędu płciowego
Częste przeziębienia
-Niestrawność
-Zwiększona częstotliwość oddawania moczu
-Nadkwaśność
-Wypadanie włosów
 

Psychiczne i emocjonalne objawy stresu:

-Trudności w podejmowaniu decyzji
-Utrata poczucia humoru, słaba pamięć
-Niezdolność do koncentracji
-Utrata wiary w siebie
-Drażliwość lub częste popadanie w gniew
-Niepotrzebne obawy, niepokój i lęk
-Irracjonalny strach
-Ataki paniki
-Wahania nastroju
-Zły humor
-Drażliwość
-Pobudzenie, niezdolność do relaksu
-Uczucie przytłoczenia
-Poczucie samotności i izolacji
-Depresja lub ogólne niezadowolenie
-Gniew
-Depresja
-Poczucie bezsilności
 
Behawioralne objawy stresu:

-Kompulsywne jedzenie (spożywaniu dużych ilości pokarmu w niekontrolowany sposób)
-Krytyczny stosunek do innych
-Wybuchowe reakcje
-Częste zmiany pracy
-Skłonność do działań impulsywnych
-Wzrost spożycia alkoholu lub narkotyków
-Wycofanie z relacji lub sytuacji społecznych
-Spanie zbyt dużo lub zbyt mało
-Izolowanie się od innych
-Zachowania nerwowe (np. obgryzanie paznokci), tiki nerwowe


Przewlekły stres zakłóca działanie niemal każdego układu w naszym w organizmie. Nie lekceważ początkowych symptomów stresu – bo dzięki nim możesz w porę zareagować i uchronić się przed poważnymi chorobami. Posłuchaj siebie, swojego organizmu, nie dopuść do tego, aby stres odebrał Ci zdrowie.

guest258:
  Stres osłabia układ odpornościowy

 Uczeni twierdzą, że aż 80% chorób ze stresu jest konsekwencją osłabionego układu odpornościowego. Bowiem pod wpływem kortyzolu, który w chronicznym stresie jest produkowany niemal bez przerwy, zmniejsza się liczba białych ciałek krwi oraz zdolność organizmu do wytwarzania przeciwciał.

Dlatego osoby, które mają problemy w pracy, małżeństwie czy opiekują się obłożnie chorymi bliskimi, częściej zapadają na różnego rodzaju infekcje, zarówno wirusowe, jak i bakteryjne oraz grzybice, i gorzej reagują na szczepionki.

 Coraz więcej badań przemawia też za tym, że osoby zestresowane są bardziej narażone na niektóre nowotwory. Szwedzcy naukowcy dowiedli, że stres może również zwiększyć ryzyko raka piersi.

 Przewlekły stres również często wyzwala lub zaostrza objawy chorób z autoagresji, np. Hashimoto, Gravesa-Basedowa, reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), cukrzyca typu 1, zespół suchości śluzówek (ust i nosa, spojówek, narządów płciowych), a także wrzodziejące zapalenie jelita grubego (choroba ludzi młodych, aktywnych, która grozi powstaniem polipów, a nawet raka jelita).

 Długotrwałe wydzielanie kortyzolu może prowadzić do obniżenia wrażliwości organizmu na ten hormon. Wówczas układ odpornościowy nie odbiera sygnałów, które prowadzą do zakończenia reakcji immunologicznej. Organizm zachowuje się, jakby ciągle był w stanie zagrożenia, dlatego walczy z własnymi tkankami.

 Lista schorzeń wywołanych przez stres jest długa. Często „atakuje” on najsłabszy punkt organizmu. Największą grupę stanowią choroby serca i układu krążenia. Lekarze zwracają uwagę na syndrom złamanego serca, którego objawy do złudzenia przypominają zawał (nawet obraz EKG wygląda zupełnie tak samo), chociaż nim nie są. W odróżnieniu od zawału, u chorych nie stwierdza się zwężenia ani zamknięcia tętnic wieńcowych, a pacjenci wracają do zdrowia już po paru dniach, podczas gdy rekonwalescencja u zawałowców nierzadko trwa kilka miesięcy. Na skutek nagłego, nawet 30-krotnego podniesienia się poziomu adrenaliny we krwi z powodu wstrząsu, np. nagłej śmierci bliskiej osoby, wypadku samochodowego, napadu, kradzieży czy innego wydarzenia, które wywołuje silny stres, dochodzi do zablokowania przepływu wapnia do komórek mięśnia sercowego. Wtedy na skutek braku minerału przestają się one kurczyć, dając niepokojące symptomy.


 http://www.poradnikzdrowie.pl/psychologia/zrelaksuj-sie/skutki-stresu-co-ci-moz e-grozic-gdy-zyjesz-w-ciaglym-napieciu_35668.html

guest260:
Do wszystkich wiadomości zebranych powyżej, dla zainteresowanych, wklejam link do fajnego filmiku, który jest tak jakby obrazowym przekazaniem informacji, które w tym wątku zostały już przekazane.

"Jak stres wpływa na nasz organizm" Sharon Horesh Bergquist (są polskie napisy)

https://www.youtube.com/watch?v=v-t1Z5-oPtU

Klusia:
Bardzo fajny filmik ;D

Nawigacja

[0] Indeks wiadomości

[#] Następna strona

Idź do wersji pełnej