FORUM > ŻYĆ Z HIV

WŁASNIE PRZEKAZANO CI INFORMACJE O ZAKAŻENIU WIRUSEM HIV

(1/1)

Klusia:
Zawsze to zaskoczenie i wstrząs.
 Ale im szybciej zdobędzie się podstawowe informacje o tym, czym tak naprawdę jest HIV i AIDS, tym łatwiej będzie można się oswoić z tą świadomością.
(Ważne jest, by sprawdzić, czy informacja o zakażeniu jest rzetelna, to znaczy – czy po tym, kiedy test przesiewowy dał wynik dodatni wykonano test potwierdzeniowy – test Western blot. Wyniki testów przesiewowych są bowiem często fałszywie dodatnie. Tylko dodatni wynik testu Western blot upoważnia do rozpoznania zakażenia HIV).

Przede wszystkim trzeba wiedzieć, że:
•rozpoznanie zakażenia HIV ratuje życie,
•zakażenie HIV rozpoznane teraz oznacza co innego, niż na początku epidemii HIV/AIDS,
•z HIV można żyć długo i dobrze.
•Rozpoznanie zakażenia HIV ratuje życie, dlatego, że:
•z zakażeniem HIV można żyć średnio 8 – 10 lat bez żadnych objawów sugerujących zakażenie,
•w tym bezobjawowym klinicznie czasie trwania zakażenia wirus niszczy układ immunologiczny (układ odpornościowy) – to przebiega niezauważenie, bo obniżaniu liczby komórek CD4 mogą nie towarzyszyć żadne objawy,
•kiedy liczba tych komórek obniży się do wartości, które przestają chronić przed zakażeniami, które nie są groźne dla osób zdrowych (infekcje oportunistyczne) pojawiają się choroby trudne do rozpoznania przez lekarzy nie mających doświadczenia w leczeniu osób zakażonych HIV,
•nierozpoznanie zakażenia HIV sprawia, że układ immunologiczny niszczony jest dalej przez HIV, człowiek zakażony zaczyna chorować na choroby, które są chorobami wskaźnikowymi AIDS,
•im później zostanie rozpoznane zakażenie HIV tym trudniej jest je leczyć,
•rozpoznanie zakażenia HIV w jego bezobjawowym stadium pozwala na skorzystanie z opieki lekarzy specjalizujących się w leczeniu osób zakażonych (lista ośrodków zajmujących się terapią HIV/AIDS znajduje się na stronie), wykorzystanie istniejących leków antyretrowirusowych i przedłużenie życia nawet o kilkadziesiąt lat.
•Rozpoznanie zakażenia HIV obecnie oznacza zupełnie co innego, niż w początkach epidemii HIV/AIDS.
•W początkach epidemii rozpoznanie zakażenia HIV było rzeczywiście wyrokiem śmierci. Nie było leków, które mogłyby zmniejszyć replikację (namnażanie się) wirusa i zahamować niszczenie układu immunologicznego.
•Od 1996r. sytuacja uległa zmianie. Wprowadzono do powszechnego stosowania skojarzoną terapię antyretrowirusową, składającą się z przynajmniej 3 leków hamujących namnażanie się wirusa, dzięki której zmniejsza się ilość wirusa w organizmie osoby zakażonej, co pozwala na zachowanie funkcji układu immunologicznego, a u osób, u których leczenie rozpoczynane jest późno – na odtworzenie jego funkcji, to znaczy zwiększenie liczby komórek CD4 do wartości chroniących przed infekcjami oportunistycznymi.
•Człowiek zakażony HIV, dzięki pozostawaniu pod opieką lekarza specjalizującego się w  terapii osób zakażonych HIV i przyjmowaniu leków antyretrowirusowych, może żyć tak samo długo, jak osoby niezakażone HIV, a czy szczęśliwie zależy to tylko od niego.

 

Dorota Rogowska-Szadkowska
 data aktualizacji: luty 2013 r.

[2013-02-EDU-0024]

Nawigacja

[0] Indeks wiadomości

Idź do wersji pełnej